TİYATRİK SIKINTI
Sinemalar seyirci ile dolup taşmakta, bununla birlikte dijital platformlarda da filmlerin izlenme oranları düşmemekteydi. Çok düşük bütçe ile çekilmiş B kalite filmler A seviye gişe rakamlarına ulaşıyordu. Yapımcılar, yönetmenler ve oyuncular armudu hamuduyla götürüyorlardı. Hatta set emekçileri bile insan gibi yaşamaya yetecek miktarlarda para kazanmaya epey yaklaşmışlardı. Sanat değil vurgundu yapılan velakin alan da satan da memnundu. Pek tabii ki bahsettiğimiz ortamda tiyatronun esamesi okunmuyordu. Salonlar boş bile değildi, çoğu kapalıydı. Açık olanlarsa filmcilere kiralanmışlardı. Gerçek hayatta tiyatroya giden kalmamıştı gerçi fakat dizilerde ve filmlerde insanların oyun seyrettiği sahneler çekilmeye devam ediyordu. Böylece hem salon kiraları sayesinde salon sahiplerinin cebine üç-beş kuruş para giriyor hem de yedinci sanatın endüstriyel hegemonyasına rağmen altıncı sanat (belki de üç, sanatsal kronolojiye hakim değilim) unutulmaktan kurtuluyordu. Her sıkıntılı süreç kendi...